The Later Years Kişisel İnceleme

Yeni miksli Momentary Lapse of Reason dinliyorum, işte notlarım;

Signs of Life melodisini bu kez Rick’in yeni tonla çalınmış synth klavyesi eklenmiş.

Learning to Fly’da güya yeniden çalınmış davullar daha çok makine havası veriyor.

Dogs of War bu albümde en sevdiklerimden biriydi, introdaki yırtıcılığı gitmiş gibi geldi ama intronun biraz uzaması da güzel olmuş.

Parçanın orijinal davullarını hiç sevmezdim, çok kötüydü. Kütük gibi gelirdi yeni halleriyse aşırı tiz gelmesine rağmen o kütüklük gitmiş hiç değilse. Sonu ise albümden farklı olarak bir finalle bitiyor bu kez.

One Slip vasat bir parçaydı yine vasat, değişen bir şey yok.

Bu kez ve tuhaf olarak yıllar sonra Floyd parçaları birbirine geçmiyor artık. Bitişi ile On The Turning Away arasında gayet boşluk var.

Parçanın klavyeleri Rick’in Delicate turnesinden çaldıkları ile farklılaşmış. Hammond’u ve parçadaki koro daha fazla duyuluyor. Tüm parçalarda olduğu gibi bu parçanın da davulu yeni çalındığı için daha akustik güzel bir havaya kavuşmuş. Gilmour sanırım soloyu da ya yeniden çaldı ya da bir konserden monteledi. Fena olmamış. Parçanın sevenleri için güzel bir versiyon.

Albümün berbat yüzüne başlıyoruz, nasıl dinleyeceğim bilmem.

Neyse Yet Another Movie idare eder bir parçaydı, dinliyoruz. Orijinalinde sevdiğim notaları sesleri arıyorum. Sax solo değişmiş gibi geldi. Ama davul tabi yine daha iyi olmuş. Gitarlara değişik eklemeler gelmiş güzel.

Bu yüzün ve belki de albümün en sevdiğim parçası Round and Round’u merakla bekledim, değişti mi diye? Değişmemiş allaha şükür. Daha da güzel olmuş belki. Yeni Synthlemişler gibime geldi. Hoş olmuş. Gitarlar eklenmiş.

A New Machine kurtulur mu diye bakıyorum. Yine ne köy ne kasaba olur.

Boşa bağıran Gilmour sevenleri mutlu eder.

Ve dünya rezaleti Terminal Frost başlar. Davuldaki reverb kalkmış. Niye? Neyse. Hiç bir şekilde kurtulmaz bir parçaydı zaten. Sonuna kadar dinlemek zorunda mıyım?

Şöyle söyleyeyim, parçada neyin değiştiğini anlamam zor çünkü orijinalini bile hiç sonuna kadar dinlediğimi hatırlamıyorum.

Bağıran Gilmour 2. defa tekerrür edip neyse ki albümün yüzakı Sorrow’a ulaşıyoruz. Bu parçayı zaten bozmak zor, ne çalsa eyvallah derim, öyle diyorum. Rick’in hammondunu daha fazla duyuyoruz.

Şimdi de Unreleased parçalara bakalım:

Blues 1 bir tür Island Jam. Onu sevdiysek bu da bizi idare eder. Floyd ile çok alakadar bir tarz olmasa da çalanlar yeter. Yeni bir Floyd albümü dinliyorum havasında dinledim. Neden Endless River’ın sonundakilere eklenmedi acaba? O zaman daha ilgi çekerdi.

Slippery Guitar da keşke Endless’de olsaymış Her ne kadar Us And Them formatlı olsa da gayet güzel. Yalnız parçanın biteviye tek düzeliği Waterssız Floyd nedir göstergesi.

Rick’s Theme ne yazık ki daha vasat bir çalışma.

David’s Blues yine damardan girdi. Ama çok sürdüremedi. Bir David Gilmour solo albümü formatına döndü. Özellikle de ilk albüm

Marooned Jam değil de Nervana’nın tekrar bu albüme konmasındaki amaç nedir anlamış değilim. Kuş da kondurmamışlar ki.

Okan hakkında

PinkFloydTurk.Net admini, Floyd fanı, müziksever, eski ses mühendisi, yeni amatör astronom adayı.

15 Aralık 2019 tarihinde Blog içinde yayınlandı ve , , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin. Yorum yapın.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: