1994 – The Division Bell

30 Mart 1994’te piyasaya sürüldü Ingiltere Listelerinde: 1 Numara; ABD Listelerinde: 1 Numara oldu. Pink Floyd’un. 1994 turnesine başladığı günde piyasaya sürülen albümü alanların ilk farkettikleri şey formatların, kolayca ayırt edilemeyen bir farklılığı olan, ama sonuçta birbirinin aynısı kapaklara sahip olmasıydı. Üzerinde iki kocaman kafanın bulunduğu kapağın tasarımını yapan ve fotoğrafını çeken Storm Thorgerson’dı ve arkada Ely Katedrali görülüyordu. Kafaların fotoğrafları her defasında farklı ışıklar altında çekilmişti ve her defasında farklı malzemelerden yapılmışlardı. Turne programında, şarkı kitabında ve denizaşırı ülkelerdeki derlemelerde başka biçimleri de bulunabiliyordu. Albümün Pink Floyd’un geri kalan üç üyesi tarafından basta Guy Pratt eşliğinde jam sessionlar sırasında yazıldığı iddialarının aksine şarkıları yazanların adları arasında Mason ya da Pratt’in adı yoktur. Şarkı sözlerinin çoğunu Gilmour ve kız arkadaşı birlikte yazdılar. Daha sonra Gilmour’ın karısı olacak olan Polly Samson eski bir Sunday Times yazarıydı. Şarkı sözlerine yardım eden bir başka kişi de The Dream Academy’nin eski lideri olan Nick Laird Clowes’du. Gilmour bu grubun ilk ve üçüncü albümlerinin yapımcılığını üstlenmişti. Pink Floyd The Division BellFloyd’un diğer konsept albümlerine pek benzemese de “The Division Bell”in iletişim bozukluğu gibi genel bir teması vardır. Albüm adını parlamento üyelerine oylama yada oylama için ikiye ayrılma (division) zamanının geldiğini bildirmek için Avam Kamarası’nda çalınan çandan alır. Albümün adını Hitchhikers Guide To Galaxy kitabının yazarı Douglas Adams koydu. Gilmour ve Bob Ezrin albümün yapımcılığını birlikte üstlendiler. Aralarında önceki turnelerden müzisyenlerin de bulunduğu bir stüdyo müzisyenleri ordusu albüme katkıda bulunmaları için çağrıldı: Jon Carin, Guy Pratt, Gary Wallis ve Tim Renwick. Ezrin klavye ve vurmalıları çaldı ve Michael Kamen da yine orkestra düzenlemelerini yaptı. Saksofoncu Dick Parry’nin topluluğu yeniden katılması hoş ve şaşırtıcı oldu. Kendi grubu Blue Pearl’le yakın zaman da başarı kazanmış olan Durga McBroom, geri vokalleri yapmak için döndü. Onun ardından, başka bir yıldız Sam Brown da geldi. Geri vokallerde Carol Kenyon, jackie Sheridan ve Rebecca LeighWhite da yer aldı. Carin, Pratt, Wallis, Renwick, Parry, McBroom, Brown ve üçüncü bir vokalist, Claudia Fontaine; Gilmour, Mason ve (bir kez daha tamamen grubun üyesi olan) Wright’la birlikte bir Amerika ve Avrupa turnesine de katıldılar. Poles Apart (Müzik: Gilmour Söz: Gilmour/Samson/Lairdclowes) Samson, bir takım çalışması olan bu şarkının, ilk kıtasının Barrett’la ikinci kıtasının da Waters’la ilgili olduğunu belirtti. Gilmour’ın şarkıyı söyleme biçimi, 1984’teki solo albümü “About Face”i hatırlatır ama bu daha önce Pink Floyd’la denediği bir tarz değildir. Sekizinci ölçünün ortasındaki Hammond org teması çok neşelidir ama üçüncü kıtadan önceki bölümünde ne anlatmak istediği açık değildir. Cluster One (Wright/Gilmour) Albümün başında yer alan bu enstrümantal, konserlerde grubun sahneye çıkışını müjdeleyen uzun bir giriş müziğinde de kullanıldı. Blues havasındaki gitar, parçanın sonlarına doğru ortaya çıkan yankılı piyano ve davuldan bas kındır. What Do You Want From Me (Müzik: Gilmour/Wright  Söz: Gilmour/Samson) “Wish You Were Here”dan alınmış gitar partisyonlarına boğulu parçanın geri vokalleri çok güzeldir. Şarkının Pink Floyd hayranlarına bir dokundurma olan adı aslında Gilmour ve Samson’ın bir kavga sırasında söyledikleri sözlerden alınmıştır ama kimin kime bağırdığı bilinmiyor! Marooned (Gilmour/Wright) Gitara dayalı bir enstrümantal olan bu parça kimi yerlerde “Comfortably Numb”ın sonuna benzer. Ilk kez 1994 turnesinin ortalarında, grubun Avrupa’daki duraklarından birisi olan Norveç’te canlı çalındı. Parça sırasında projeksiyondan yansıtılan balina görüntüleri, ev sahibi ülkenin devam etmekte olan balina avlarına yönelik bir eleştiri olabilir. Parçaya 20 yıl sonra 2014 de yayınlanan Box Setine dahil edilecek bir klip çekildi. http://www.youtube.com/watch?v=P7YMI39sObY   A Great Day For Freedom (Müzik: Gilmour Söz: Gilmour/Samson) Tıpkı “Atom Heart Mother” gibi bu şarkının adı da bir gazete başlığından alındı (albümün ambalajında açıkça gösterilmiştir). Ama Berlin duvarının çöküşüyle ilgili öyküsü, Roy Harper’ın 1990’da çıkardığı “Berliners” albümün de daha iyi ele alınmıştır. Gilmour bu albümde gitar çalmıştı. Wearing The Inside Out (Müzik: Wright. Söz: Moore) Parry’nin rahat saksofonuyla açılan parçayla Wright, “Wish You Were He re “dan bu yana ilk kez, yardım almadan beste yapma girişiminde bulunur. Hala şarkı sözü yazma yeteneğinden uzak olduğu için, sözleri bir “Momentary Lapse…” emektarı olan Anthony Moore yazar. Yine de sözler Wright’ın “Wall” sonrası gruba yabancılaşmasını, onun ağzından tanımlıyor olabilir. Take It Back (Müzik: Gilmour/Ezrin Söz: Gilmour/Samson/Lairdclowes) Müziğin, U2’ya benzemesi üzerinde (özellikle Edge’in kesik ve sert gitarına) hem çok konuşuldu hem de bu durum eleştiriidi. Yine de adil olmak gerekirse, Edge’in “Silver And Gold” ve “Bullet The Blue Sky”daki gitarı, ’70’li yılların Pink Floyd’una çok şey borçludur. Bu şarkı, Pink Floyd’un ışık yönetmeni olarak bilinen Marc Brickman’ın yönettiği bir video filmiyle birlikte, albümün ilk 45’liği olarak piyasaya sürüldüğünde hayranlarını bir başka sürpriz daha bekliyordu: B yüzünde, turnenin açılış gösterisinde çaldıkları “Astronomy Domine”ın, canlı bir kaydı vardı!   Coming Back To Life (Gilmour) Gilmour’ın, sözlerinin tamamını yardım almadan yazabildiği tek şarkıdır (canlı olarak çalınmaması Gilmour’ın sözlerden pek de hoşnut olmadığını gösterir). Blues tarzındaki bir gitar pasajıyla başlayan parça, Gilmour’ın nefes sesiyle dolu vokaliyle devam eder. Ikinci kıta başladığında basit bir ritim ortaya çıkar ama gitar solosu geriye çekilir ve parça hiçbir yere ulaşamaz. Keep Talking (Müzik: Gilmour/Wright Sözler: Gilmour/Samson) Açılıştaki daha çok bir British Telecom reklamını andıran konuşma, fizikçi Stephan Hawking’in sözleri ve sesidir. Gilmour”ın Vocoder”ı kullanış biçimi çok fazla “Pigs (Three Different Ones)”ı hatırlatır. Ama gitarlar daha çok “The Wall” ve “The Final Cut”ı andırır. Kayıtlarına ara vermelerine neden olan, 1994’ün Ekim ayında, Londra’daki Earls Court’da geçirdikleri on dört gece için parçanın bir “radio edit”ini yaptılar ve bu,”High Hopes”la birlikte 45’liğin A yüzünde yer aldı. Lost For Words (Müzik: Gilmour Söz: Gilmour/Samson) Gilmour şarkının sözlerinin özellikle de son kıtanın eski grup arkadaşı Roger Waters’a gönderme yaptığını inkar etti ama hayranları ve eleştirmenler bunun aksini düşünüyordu. Bu durum şarkının 1994’teki konserlerden yalnızca birkaçını onurlandırmasını açıklayabilir. Başlangıçtaki ayak sesleri, zincir şıngırtıları, kapanan kapı ve üçüncü kıtadan sonraki boks maçı anonsu, yıllardır grubun çalışmalarının belirgin bir özelliği olan musique concrete’in son izleridir. High Hopes (Müzik: Gilmour Söz: Gilmour/Samson) Gilmour albüm için ilk yazdığı bu şarkının, her zamanki tarzına göre daha kişisel olduğunu ve albüme hakim olan havayı belirlediğini kabul etti. Parçanın sekizinci ölçünün ortasındaki ispanyol gitarı, askeri yürüyüşleri andıran davulları ve arkadan duyulan orkestra düzenlemeleri “The Wall”dan artakalmış hissini verir. Parçanın sonundaki çan sesleri parlamentoda çalınan çana (Division Bell) ait değildir ama Cambridge Kolejlerinden birisinin ya da Ely Katedrali’nin çanları amaçlanmış olabilir. Her iki bina da, Gilmour ailesinin Cambridge’deki eski evleriyle birlikte, Thorgerson’ın şarkı için çektiği tanıtım video filminde görünür. “High Hopes”un bir “radio edit”i albümün ikinci 45’liği oldu. A yüzünde “Keep Talking”e birlikte yer almalarına karşın, başı çeken parça buydu: Sözlerinin albümün kapağına yazılması bir yana, 45’liğin ön kapağı da onun tanıtım filminden alındı. Albümde duyulan son şey güçlükle duyulabilir, Samson’ın oğlu Charlie’nin, telefonu Floyd’un menajeri Steve O’Rourke’un yüzüne kapattığı sırada çıkan sestir. Bu, albümün iletişimsizlikle ilgili temasını vurgular. Aynı zamanda, sürekli olarak bir Floyd albümünde çalmak isteyen O’Rourke’a verilmiş zekice bir yanıttır.

pftn hakkında

PinkFloydTurk.Net admini, Floyd fanı, müziksever, eski ses mühendisi.

4 Kasım 2007 tarihinde Albümleri, David Gilmour Dönemi, Stüdyo Albümleri içinde yayınlandı ve , , , , , , , , , , , , , , , , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin. 1 Yorum.

  1. Baris Dolunay Floydian

    Pink Floyd dinlemeye başladığım albüm. Benim için yeri ayrıdır^^

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: